Opmerkingen

Op 10 oktober j.l. overleed Jaap van der Weijden op 63 jarige leeftijd. Jaap was een fanatiek fietser en schaatser, maar vooral ook iemand die de nadruk legde op de techniek van beide sporten. Zijn hart lag bij de jeugd, want “wanneer je die op jonge leeftijd de techniek goed leert, hebben ze daar hun hele leven wat aan”, was zijn motto. Zo is hij voor de STG “Ter Aar” lange tijd trainer geweest bij het jeugdschaatsen in Leiden en in de zomer leerde hij de pupillen en C-junioren alle kneepjes van het wielrennen. Dat deed hij op de zondagmorgen op de parkeerplaats van het zwembad en nadien – wanneer de kinderen daar aan toe waren – met wat langere rondjes door de omgeving en zo konden zij zich daarna vrijwel probleemloos aansluiten bij de zondagmorgengroepen. Ook in Haarlem heeft hij de jeugd getraind en gecoacht bij de wedstrijden. Zelfs 2 seizoenen terug nog, toen het toch al wat moeilijker ging met zijn gezondheid. En zoals altijd, zag hij steeds weer een mogelijkheid om toch van zijn sport en van het training geven te genieten, want toen hij niet meer op zijn gewone noren kon rijden, zei hij: “dan koop ik gewoon natuurijs-schaatsen, dan sta ik weer wat steviger” en dat gebeurde ook. Jaap was niet alleen als trainer en coach, maar ook jarenlang als lid van de Technische Commissie, een “meedenkende doener” in onze vereniging. Bij zijn vertrek uit de TC – april 2007 – werd hij voor zijn vele inspanningen benoemd tot STG-ridder en daar was hij heel trots op. Zo'n 3 ½ jaar geleden werd Jaap ziek en de uitslag van alle onderzoeken was niet goed: de ziekte van Kahler. Zware behandelingen en transplantatie volgden. Jaap krabbelde weer op, ging weer fietsen en stond ook weer op het ijs in Haarlem. Vorig jaar augustus volgde een tweede transplantatie – heel spannend voor hem en zijn familie – en gelukkig het sloeg aan en in het najaar en de winter zagen we hem toch ook weer bij de ijsbaan – nu niet meer op schaatsen, maar op de tribune. Zijn grootste droom was een plaatsing voor de Olympische Spelen van dochter Annouk. We weten allemaal de geschiedenis rond deze plaatsing op de 3000 m., maar uiteindelijk ging Annouk toch naar Sotsji en Jaap wilde heel graag mee. Na een speciale toestemming van de arts mocht dat. En wat hebben hij en Annita daar genoten van Annouk's prestatie en de hele entourage er om heen. “Dat pakken ze me nooit meer af!!” zei hij na terugkeer in Nieuwveen stralend. In het voorjaar echter kwam de klap: zijn ziekte was terug. Vele keren afwisselend ziekenhuis en thuis volg en en ook nu weer krabbelde hij op en bleef hij positief over de toekomst, al kende hij zijn beperkingen. Hij genoot van alle kleine dingen. Het mocht helaas allemaal niet meer zo zijn. Afgelopen woensdagavond en donderdagmorgen hebben wij met velen afscheid genomen van hem. Wij zijn dankbaar voor Jaap's jarenlange inzet voor onze vereniging en wensen Annita, Annouk, Kelly en Roxan, verdere familie en vrienden heel veel sterkte bij de verwerking van dit grote verlies.